Historia szkoły  

                      Historia szkoły
Cofnijmy się w przeszłość. Nasza szkoła powstała w 1901 roku, gdy Stróże znajdowały się pod zaborem austriackim. Była to 4 – klasowa placówka, która mieściła się wówczas w budynku przy dworcu kolejowym. Wkrótce budynek okazał się za mały i w 1931 roku szkoła została rozbudowana z inicjatywy ówczesnego kierownika Antoniego Fydy. Dobudowano skrzydło jednopiętrowe z dwoma salami.
W czasie wojny budynek szkoły użytkowali Niemcy na kwatery żołnierskie. Wszystkie pomoce naukowe "zniknęły" ze szkoły.
W czasie okupacji prowadzono na terenie Stróż tajne nauczanie. Młodzież uczyli: Helena Stiller, Janina Laskowa i Ludwik Krzyżak.
Po wojnie inauguracja roku szkolnego nastąpiła 5 lutego 1945 r. Naukę zorganizowała Helena Stiller, pełniąca obowiązki dyrektora.
Młodzieży przybywało – a szkoła stawała się coraz ciaśniejsza. Kierownik szkoły – Antoni Fyda – czynił starania w Wydziale Oświaty o uwzględnienie budowy szkoły z inwestycji państwowych. Przy każdej okazji kierownik podejmował ten temat w dyskusjach z obywatelami Stróż, mającymi wpływ na społeczeństwo, aby zorganizować społeczna akcję budowy szkoły.
Jesienią 1958 roku podjęto decyzję o budowie nowych szkół. „Tysiąc szkół dla uczczenia tysiąclecia państwa polskiego” – brzmiało hasło władzy. W całej Polsce zaczęły powstawać komitety budowy. 28 stycznia 1959 roku wybrano Komitet Budowy Szkoły i podjęto uchwałę budowy szkoły.
Wobec oporu akcji budowy kierownik szkoły, postanowił skierować apel do społeczeństwa Stróż w formie ulotki. Przedstawił w niej warunki lokalowe szkoły, perspektywy na najbliższą przyszłość oraz uzasadnienie konieczności budowy szkoły.
19 listopada 1964 roku spisano w kancelarii szkoły protokół w sprawie przekazania terenu pod budowę Szkoły Pomnika 1000-lecia Państwa Polskiego w Stróżach. Niedługo czekały Stróże na rozpoczęcie budowy, bo 15 marca 1965 roku zgłosił się w kancelarii szkoły kierownik budowy.
22 maja 1965 roku odbyła się uroczystość wmurowania Aktu Erekcyjnego pod budowę szkoły. W rok później 22 maja 1966 roku Stróże przeżywały imponującą uroczystość – oddano do użytku szkołę: „Pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego im. Bolesława Chrobrego”.
Stróże rozrastają się, przybywa mieszkańców, a co za tym idzie i uczniów. Doszło do tego, że uczniowie uczyli się w starym budynku przy dworcu (klasy 0 – III) i w „tysiąclatce” (klasy IV – VIII). Przez pewien czas szkoła korzystała z sal katechetycznych.
Wobec takiego stanu zawiązał się społeczny komitet rozbudowy szkoły, w skład, którego weszli min. Stanisław Kogut, Jadwiga i Jan Rząca, Reginald Szymczyk. Pozyskano sponsorów, również wieś włączyła się do finansowania rozbudowy poprzez zbiórki surowców wtórnych.
Dniem wyjątkowym dla społeczności szkolnej był 2 września 1996 roku. Tego dnia miała miejsce wojewódzka inauguracja roku szkolnego 1996/1997 połączona z oddaniem do użytku nowego segmentu szkoły. Trzy lata później cieszyliśmy się z posiadania nowoczesnej hali sportowej.
26 października 2006 r. również zapadnie pamięci społeczności szkolnej. To właśnie w tym dniu otrzymaliśmy sztandar szkoły. Sztandar Szkoły jest symbolem jej historii i tradycji. Jest znakiem, który łączy tych, którzy opuścili jej progi jak i obecnych oraz przyszłych uczniów. Rangę sztandaru podnosi ceremonia jego poświęcenia, dzięki czemu ma wymiar nie tylko świecki, ale również religijny.
 

Opr. Agata Myśliwiec

Patron szkoły Bolesław Chrobry (966 - 1025)
 

     Bolesław I Chrobry nie darmo nosił swój przydomek. Słowo "chrobry" bowiem w języku staropolskim oznaczało człowieka dzielnego i walecznego. Bolesław był jednak nie tylko bitnym i odważnym królem, lecz także bardzo zręcznym, rozsądnym i konsekwentnym politykiem. Za jego rządów Polska powiększyła znacznie swoje terytorium, a to za sprawą zbrojnych podbojów, a to traktatów pokojowych.
Najstarszy syn Mieszka I i jego pierwszej żony Dobrawy, księżniczki czeskiej, jako kilkuletni chłopiec został oddany przez ojca na dwór cesarza Niemiec Ottona II, jako zakładnik i rękojma lojalności ojca po bitwie pod Cedynią (972 roku). Tam właśnie młody Bolesław, mimo ciągłej niepewności i strachu o własne życie, rozpoczął swą edukację - zetknął się ze światem wielkiej polityki, spotkał wybitnych uczonych a wśród młodej arystokracji niemieckiej nawiązał jakże ważne w późniejszym czasie, gdy już został królem, przyjaźnie.
Na dworze cesarza Bolesław przebywał kilka lat. Nie dane mu jednak było wrócić stamtąd na stałe do Polski. Jego ojciec Mieszko I po śmierci swojej pierwszej żony poślubił margrabiankę niemiecką Odę i zamyślał przekazać sukcesję do tronu nie pierworodnemu, lecz któremuś z trzech synów z drugiego małżeństwa. Dlatego też Bolesław, by uniknąć konfliktu z ojcem został wysłany na dwór swojego wuja, króla czeskiego, Bolesława Pobożnego. Nie wiadomo dokładnie, kiedy nastąpiło pogodzenie ojca z synem, jednak w chwili śmierci Mieszka, w roku 992, młody książę był już z powrotem na polskim dworze i to on właśnie, a nie jego bracia, Mieszko, Lambert i Świętopełk, zajął tron zjednawszy sobie silną grupę wpływowych możnowładców. Oda wraz ze swoimi synami została odesłana do Niemiec, gdzie przyjaciele Bolesława dopilnowali, by nie wysuwała żadnych żądań co do sukcesji polskiego tronu.
Panowanie Bolesława Chrobrego upłynęło pod znakiem nieustających wojen i konfliktów zbrojnych. Był to również czas dowodzący wielkiej biegłości polskiego władcy w sprawach polityki zagranicznej. Pozostając pod silnymi wpływami Ottona III, który na zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku udowodnił swoją sympatię do polskiego władcy obiecując mu rychłą koronację oraz darowując włócznię z relikwiami świętego Maurycego, Bolesław nigdy nie stracił czujności - mimo wielkiego zaangażowania w sprawy niemieckiego cesarza nie zaskoczył go nagły przewrót w Niemczech i objęcie tronu przez Henryka II. Fakt ten postanowił wykorzystać i licząc na długotrwałe wewnątrzniemieckie konflikty ruszył na Miśnię, którą zdobył, i wraz z Milskiem i Łużycami otrzymał od nowego cesarza w lenno.


Czy wiesz, że...

Bolesław Chrobry wykupił ciało zamordowanego przez pogan w Prusach czeskiego misjonarza - świętego Wojciecha. Polski władca zapłacił za nie złotem równym ciężarowi szczątków świętego, po czym złożył je w grobowcu w Katedrze Gnieźnieńskiej. Czyny świętego Wojciecha oraz jego pośmiertne losy upamiętnione zostały na głównych wrotach tejże katedry. Brązowe płaskorzeźby przedstawiające sceny z historii świętego Wojciecha pokrywają całą powierzchnię dwuskrzydłowych odrzwi i stanowią jeden z największych zabytków kultury średniowiecznej na terenie Polski.
 

Kolejnym krokiem polskiego władcy było zajęcie Czech, do których po kądzieli rościł sobie prawa, a które na wskutek buntu mieszkańców Pragi stracił w roku 1004, Rusi Kijowskiej oraz rozszerzanie wpływów na Pomorzu Zachodnim. Jednak ponieważ polski władca prowadził krótkowzroczną politykę na ziemiach podbitych łupiąc i rabując zagarnięte tereny, dochodziło na nich do ciągłych rozruchów, co było na rękę cesarzowi niemieckiemu, Henrykowi II, któremu nie w smak był rozwój silnego państwa za jego wschodnią granicą. Walki polsko - niemieckie trwały z niewielkim przerwami od 1002 - 1018 roku, kiedy to zostały uwieńczone ostatecznie pokojem w Budziszynie, na mocy którego sporne Milsko i Łużyce (obecnie południowo - wschodnia część Niemiec położona nad Łabą) przypadły Polsce.
Powiększywszy terytorium kraju i siłą niemal narzuciwszy na jego terenie przyjęte przez Mieszka I w roku 966 chrześcijaństwo, Bolesław Chrobry przygotował sobie grunt pod koronację, która odbyła się w końcu w roku 1025, będąc zwieńczeniem dzieła, jakiemu podporządkował całe swoje życie. 17 czerwca tego samego roku pierwszy król Polski zmarł, na swojego następcę wyznaczając syna z trzeciego małżeństwa - Mieszka II.

Poświęcenie sztandaru szkoły

„Dziś wielkie święto, radosne święto,
bo w naszej szkole sztandar poświęcany jest.
Jest wielka gala, twarz uśmiechnięta,
teraz pod jego znakiem będziemy uczyć się”

Tak śpiewali członkowie szkolnego chóru. Słowa piosenki wiernie oddają atmosferę tego niezwykłego dnia, do którego przygotowywaliśmy się przez wiele miesięcy podejmując różnorodne działania.
26 października 2006 roku w naszej szkole miała miejsce uroczystość poświęcenia sztandaru. Został on zakupiony z funduszy przekazanych przez rodziców, sklepik szkolny oraz zebranych przez nauczycieli i uczniów w formie kiermaszy i loterii fantowych.
O godz. 9.30 odświętnie ubrani uczniowie, nauczyciele, rodzice oraz zaproszeni goście w uroczystym pochodzie, na czele którego znajdował się poczet sztandarowy, przemaszerowali główną ulicą Stróż do kościoła.
Liturgii przewodniczył dziekan dekanatu grybowskiego ks. Bolesław Bukowiec. Podczas mszy świętej sztandar został poświęcony i oficjalnie przekazany przez przewodniczącego Rady Rodziców na ręce dyrektora szkoły mgr Piotra Nowaka.
Dalsza część uroczystości miała miejsce w sali gimnastycznej, której wystrój przeniósł nas w czasy Bolesława Chrobrego.
Po powitaniu honorowych gości, dyrektor przedstawił historię szkoły. W swoim wystąpieniu przypomniał nazwiska ludzi, którzy przyczynili się do jej funkcjonowania w czasach wojny i pokoju oraz tych, dzięki którym powstały dwa nowe budynki, sala gimnastyczna, pracownie komputerowe oraz dzięki którym nieustannie wzbogaca się baza szkoły.
Następnie wysłuchaliśmy wystąpień zaproszonych gości. Powiedzieli oni wiele ciepłych słów pod adresem uczniów, nauczycieli oraz dyrekcji.
Kolejnym punktem uroczystości była inscenizacja przygotowana przez uczniów klas starszych. Miała ona formę lekcji historii prowadzonej przez znakomitego kronikarza Galla Anonima. Dowiedzieliśmy się z niej wielu ciekawych informacji na temat patrona i czasów, w których żył. Mieliśmy również okazję na własne oczy zobaczyć niektóre postacie historyczne. Bolesław Chrobry osobiście wyraził nam swoją wdzięczność za pamięć o nim i zwrócił się do nas z następującym apelem:
 „Młodzi Stróżanie:
· strzeżcie wiary swych przodków,
· pielęgnujcie ojczyste obyczaje,
· słuchajcie pilnie rad starszych i okazujcie im wdzięczność za to, co dla was czynią,
· bądźcie uczciwi w swoich poczynaniach, by krzywda ludzka nie splamiła waszych rąk i sumień,
· miejcie starania o los swojej ojczyzny: dobrą nauką a później pracą przysparzajcie jej splendoru.”
 Słowa te głęboko zapadły w nasz serca.
Na koniec obserwowaliśmy występ zespoły regionalnego „Kowalnia”, który dokłada wszelkich starań by ochronić ojczyste obyczaje przed kurzem zapomnienia.
Po zakończeniu oficjalnej części artystycznej uczniowie w historycznych kostiumach wręczali przygotowane upominki zaproszonym gościom.
 „Łopocze sztandar, wielka duma nas rozpiera,
Pod jego znakiem przez życie łatwiej iść.
Jak niegdyś patron nasz żył dumnie i zwyciężał
My godnie chcemy go reprezentować dziś”
 Tak brzmi dalszy ciąg piosenki. Mamy nadzieję, że jej słowa znajdą potwierdzenie w postawach wszystkich uczniów naszej szkoły.
 
 

Wypowiedz się na naszym forum